René Lalique (1860-1945) werd aan het eind van de 19e eeuw beschouwd als l’inventeur du bijou moderne. Als grote vernieuwer van het moderne sieraad combineerde hij edelstenen met goedkope materialen zoals hoorn, parelmoer en vensteremail. Dit stelde hem in staat om de kleuren en reflecties in de natuur beter na te bootsen. Waar tijdens de belle époque de materiële waarde nog voorop stond, draaide het vanaf nu om de gevoelswaarde, mystiek en symboliek.

Zijn juwelen blonken niet alleen uit qua originaliteit, maar ook in vakmanschap. Op de wereldtentoonstelling van Parijs in 1900 was Lalique dé sensatie. Daarmee werd hij in één klap wereldberoemd.  De juwelen die Lalique tijdens de art nouveau periode (circa 1890-1914) ontwierp, waren destijds al uiterst kostbaar en uitsluitend weggelegd voor een kleine groep zeer welgestelden.

Tot die exclusieve clientèle behoorden onder meer de beroemde actrice Sarah Bernhardt (1844-1923) en de steenrijke Armeense zakenman Calouste Sarkis Gulbenkian (1868-1955). Veel van de art nouveau juwelen die René Lalique maakte, zijn in de loop der tijd verspreid geraakt over de hele wereld.  

De nieuwe tentoonstelling plaatst Lalique in een bredere context en toont ook uitzonderlijke juwelen van zijn tijdgenoten, zoals Léopold Gautrait, Lucien Gaillard, Philippe Wolfers, Suzanne Belperron, Georges Fouquet en Piel Frères. Samen laten zij zien hoe een generatie kunstenaars brak met de traditie en een nieuwe, expressieve vormentaal introduceerde. Elk object vertelt een verhaal van creativiteit, durf en technische perfectie.